...๛~:+:-†-Mo-ars-†-:+:~๛...

 

รอยแมงกระพรุนยังไม่ทันจะหายดี สอบอีกและ

 

สอบแล้วๆๆ  ทำไมไม่อ่านหนังสือมานั่งเล่นเนต

 

ม่ายรู้ๆๆ  อารายกานเนี่ยย [สงสัยบ้าไปแระจริงๆ]

 

 

เรื่องนี้มันเริ่มต้นมาจากการที่ไม่ยอมอ่านหนังสือสอบ..

 

มันเลยเป็นผลทำให้คะแนนวิชา"เคมี"ของชั้นนั้นต้อง"ตก"มีนไป (ซึ่งใครๆก็รูว่าชั้นกับวิชาเคมีเป็นอะไรกัน หึหึ)

 

แต่ตกมีนก็ไม่ใช่ "เรื่องเกือบตาย"  เพราะว่าคะแนนที่ตกมีนไปนั้นถือว่าเป็นคะแนนที่เกินความคาดหมายของคนที่ทำข้อสอบไม่ได้เลย เหอะๆ

 

แต่มันเป็นผลสืบเนื่องที่ทำให้เพื่อนของเรา "ไอ้แป้ง" ต้องการจะไปปลดปล่อยตัวเองที่ทะเล "หัวหิน" (ซึ่งไอ้แป้งมีคะแนนมากกว่าเรา  แต่มันคิดว่ามันได้คะแนนน้อยที่สุดในกลุ่ม  เพราะแก้ว happy กับคะแนนของตัวเองที่เกินความคาดหมาย) 

 

พอรู้คะแนนปุ๊บ วันรุ่งขึ้นพวกเราก็เลยไปหัวหินกัน  ตื่นตั้งแต่เช้าไปหัวลำโพงเพื่อที่จะขึ้นรถไฟ  เหตุผลหลักคือมันถูกที่สุดด้วยราคา 44 บาท  เหตุผลรองแป้งแป้งมันต้องการจะชมวิว (แต่ชั้นเห็นมันหลับตลอดเลยอ่ะ)

 

เรื่องที่ไม่น่าเชื่อคือเรานั่งรถไฟกัน 5 ชม. จากบางกอก-หัวหิน ก้นชาไปตามๆ กันถึงอย่างนั้นนี้ก็ยังไม่ใช่ "เรื่องเกือบตาย"

 

พอไปถึงพวกเราก็ตรงดิ่งไปที่หาดที่ใกล้ที่สุด  แล้วก็ไปเจอกองถ่ายที่เพื่อนๆบอกเราว่ามันเป็นกองถ่ายรายการ wake club เหมือนเคยได้ยินชื่อนะแต่ไม่เคยดู  อีกอย่างนึงพิธีกรเตี้ยจัง -*-

 

กินลมทะเลไปพร้อมกับข้าวทำให้เด็กจนๆ อิ่มเร็วขึ้น  ก็ถึงเวลาที่ไปเล่นทะเลแล้ว ฮิฮิ

 

พอลงน้ำแล้วขึ้นมาปุ๊บเสื้อสีครีมชั้นเลยบางจนน่ากลัว  แต่อีนังปี้ปี้บอกว่าเห้ยไม่เป็นไรหรอกเพราะไม่เห็นอะไร  และที่สำคัญแกก็ไม่มี"อะไร" (เออกุรู้น่าไม่ต้องบอกก็ได้  กุแค่อายเฉยๆได้มะ) ไอ้แป้งเลยเอาผ้าพันคอมาให้ห่ม(มันเอาผ้าพันคอไปทะเลทำไมวะ)  พอได้ปั๊บเราก็วิ่งลงทะเลอีกหน  คราวนี้ลงไปลึกเกือบถึงคอ  อยากว่ายน้ำท่า free style นิสนึง

 

แต่ปรากฏว่ามีตัวอะไรไม่รู้มาพันแข้งพันขา งืออ คิดแล้วก็ขนลุก  และนี้ก็คือ "เรื่องเกือบตาย" ตามด้วยอาการต่อมาคือ ปวดแสบปวดร้อนไปหมด  ชั้นก็เลยร้องดังๆเรียกอีปี้  คิดว่าน่าจะดังมาก  ซินมาบอกทีหลังว่า ซินที่เดินไปกะแป้งไกลๆ ยังได้ยินชั้นเลยอ่ะ  แต่อีนังปี้มันก็ยังหัวเราะอยู่นั้นอ่ะ(มันว่าตอนที่ชั้นเรียกมันชั้นยิ้มไปด้วย  มันเลยคิดว่าชั้นแกล้งมันเล่น กำ!) 

 

ก็เลยกลับไปร้านที่เราก็กินข้าวกัน  อี้ปีหิ้วปีกขวาส่วนฝ้ายหิ้วปีกซ้ายของชั้น  เดินอ้อมที่ 2 พิธีกรกำลังอัดรายการกันอยู่เพราะอีปี้มันอายไม่กล้าเดินผ่านกล้อง (เวรของกุจริงๆ -*-)

 

พอไปถึงน้องเด็กเสริฟที่น่ารัก(น่ารักจริงๆ เค้าบริการดีมากกก) แล้วก็เจ้าของร้านก็มาช่วยบอกว่าโดนแมงกระพรุนไฟแน่เลย O..O แล้วก็เอาน้ำส้มสายชูมาราดๆ ขาให้  แล้วก็บอกให้ไปโรงพยาบาล ตอนนี้แผลแดงๆ กลางเป็นมีตุ่มๆ ขึ้นมาเต็มเลย ง่า สยอง แล้วก็เริ่มหายใจไม่ออก แค๊กๆๆ  ตอนแรกชั้นก็ไม่ได้ตกใจมาก  แต่เหมือนจะได้ยินมีคนพูดขึ้นมาว่าขาจะเน่า  โอ้พระพุทธเจ้าข้า  ช่วยลูกด้วยเถิดไม่อยากขาเน่า!!

 

นั่งสามล้อไปโรงพยาบาล  นางพยาบาลเค้าก็เตรียมเคื่องมือแบบ โอ้คุณเทอไม่ต้องเฉื่อยขนาดนั้นก็ได้เร็วหน่อยได้มั้ย  ช้านทนไม่ไหวแล้ว  แล้วก็เอามาแป๊ะๆๆ ที่ขาให้โลงใจหน่อย

แต่นึกว่าแป๊ะแล้วมันจะหายปวด  ที่ไหนได้ปวดเหมือนเดิมแถมต้องนอนอยู่เฉยๆ บนเตียงอีก  โวยว้ายก็ไม่ได้เพราะไม่มีคนให้โวยวายด้วย  เศร้าจริงๆ  แล้วเราก็ถามว่ามันจะเป็นยังงัยบ้างเป็นแผลรึป่าว พี่เค้าก็บอกว่า"เนี่ยเด๋วคงจะเป็นแผลเป็น  แต่ของน้องคงไม่มาก  แล้วไอ้ที่ปวดๆ เนี่ยก็จะเป็นประมาณอาทิตย์นึง  แต่ไม่ต้องห่วงนะน้อง  น้องยังนั่งเรียนได้" TToTT

 

นึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่ขอแม่มา  แม่บอกว่าระวังแมงกระพรุนไฟด้วย  ถ้าฝนตกอยาลงไปเล่น  แต่นี้ฝนยังไม่ตกเลยแค่ครึ้มๆ มันก็มาแล้วอะแม่

 

พออาการทุเลาลงแล้ว  ไปอาบน้ำล้างตัวมาทายาแล้วก็จะได้กลับกันซักที  ยาคุณพี่พยาบาลให้มาโคดเยอะเลยทั้งหาทั้งกิน  แล้วพ่อก็โทรมา(เหมือนรู้เลย) แค่โทรมาบอกว่าโอนตังให้แล้ว  แล้วก็คุยกับน้องต่อ  มันก็บอกว่า เฟรนฟราย อร่อยมากเลยนะ อื้มมม น้องกุ

 

เสร็จแล้วก็ไปหาทางกลับบ้าน รถไฟมีอีกรอบตอนเที่ยงคืน  ทุกคนไม่เอา ยกเว้นชั้น! ชั้นอยากอยู่ต่อง่ะ  แล้วคอยกลับเที่ยงคืนเถอะนะเพื่อน  แต่ไม่มีใครอยากอยู่ เหอะๆ  ก็เลยได้ขึ้นรถทัวร์กลับ  แต่ก่อนไปเราก็ไปเดินเล่นตลาดกันล้วก็หาไรหร่อยๆ กิน  อิ่มจังตังหมดเลย!

 

ตอนนี้ที่แผลมันก็ไม่มีไรแล้วแต่มีจุดๆ เหมือนเป็นผื่น ไม่แสบ ไม่ร้อน แค่คันๆ  แล้วก็ง่วงตลอดเวลา(มันเป็นผลข้างเคียงจากยารึป่าววะ  หรือว่ามันป็นอาการปกติของชั้น) ที่สำคัญมันไม่ใช่อาทิตนึงที่แสบ  แต่มันแค่ไม่ก่ชั่วโมง  ขอบใจมากนะคะพี่พยาบาล! พูดซะน่ากลัวเชี่ยว

 

ที่จริงมันมีเรื่องสนุกเยอะกว่านี้อีก  แต่มันยาวไปขี้เกียจพิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อยากบอกแค่นี้แหละ อิอิ 

เมื่อวานงานเฟรชชี่ไนท์ แบบว่าๆ ได้เห็นอะไรที่ไม่เคยจะเห็นด้วย หุหุ

 

ไปงานเฟรชชี่เลยเลยไม่ได้งานพี่โอ้ต  แอบเซง

 

เมื่อกี้ก็ไปแห่เทียนพรรษามา  เดินจากหอพักไปวัดปทุมฯ

 

เดินผ่านสี่แยกมาบุญครองด้วยกลางถนน  เป็นประสบการณ์ที่ดีมากกกกก

 

แล้วตอนนี้ก็กำลังจะไปรับเหรียญที่แข่งโกะ อุอุ ได้ตั้งเหรียญทองแดง ฮิฮิ

 

ไปและ แว๊ป...

ประกาศจากห้องประชุมเชียร์

 

เรื่อยๆ..

 

งง อะ ดิ ฮ่าๆๆ งง เหมือน กัล

 

กีฬาเฟรชชี่ ลงไปหลายอย่างแต่ไปแข่ง 2 อย่าง คือ เทควันโด(-*-) และโกะ(อิอิ)

 

เมื่อวานแข่งโกะเสร็จก็รีบวิ่งไปแข่งเทฯ ต่อ(ตอนแรกกะจะไม่ไปกลัวเจ็บตัว แต่พี่เค้าโทรมาเรียก -*- )

 

ไปถึงปุ๊บเอาชุดยัดมือบอกให้เปลี่ยนแล้วลงเลย ง่า...กุยางม้าด้ายวอมอัพเลยงะ 

 

เปลี่ยนเสร็จก็วิ่งลงสนามทันที  แล้วก็เตะป้าบๆๆๆ จบเกม ชนะ แต่เจ็บโคดด ตึงทั้งขาทั้งแขนไม่ไหวแล้ว

 

รอแข่งรอบ 2 ได้ข่าวว่าเจอก็วิท-กีฬา(กลับเข้าห้องประชุมเชียร์ยังจะดีก่า T-T)

 

คือเค้าก็น่ารักดีนะ แต่เตะแบบว่า แขนหักเลยดีมั้ยยย  แล้วมันก็เตะแต่แขนกุอยู่นั้นง่ะ T-T เจ็บบบบน้า

 

ผ่านไปก็ 0-0 อยู่ จะจบเกมและ ขามันมาจากไหนไม่รู้เข้าหัวช้านนน  มึนไปเลย  แล้วก็แพ้ไป ง่า

 

เปลืองตัวจริงๆ กีฬาชนิดนี้ -*-

 

แล้วอีก 10 นาทีก็จะไปแข่งโกะต่อแล้ว  ช่วยเชียร์ด้วยน้า 

 

(ได้ข่าวว่าแพ้มาหลายกระดานแล้ว เมื่อวานก็วิศวะ วันนีอารายอีกละ เอาวะ ดีกว่าแพ้บายเนอะ) +++